۵ صفحه از داخل کتاب
نمونهٔ مطالعهٔ «شف»
پیش از خرید، پنج صفحه واقعی از متن کتاب را مرور کنید. اینها خود صفحههای کتاباند، با همان صفحهآرایی نسخهٔ الکترونیکی؛ نسخه PDF کامل پس از خرید ارائه میشود.

مقدمه مقدمه در بیشتر آشپزخانهها، غذای جدید یکشبه به منو اضافه میشود. مدیر میگوید «یک چیز تازه برای پاییز میخواهیم»، آشپز چیزی میپزد، همه میچشند و میگویند خوب است. سه هفته بعد غذا هر روز یکجور درمیآید، فودکاستش معلوم نیست، در ساعت شلوغی خط پخت را کند میکند و آخر کسی نمیداند چرا فروش نمیرود. این کتاب دربارهٔ راه دیگری است. راهی که در آن غذا ساخته میشود، نه فقط پخته: ایدهاش فیلتر میشود، آزمایشش ثبت میشود، دستورش استاندارد میشود، قیمتش حساب میشود و بعد از عرضه هم با عدد قضاوت میشود. آشپز اجرا میکند، شف میسازد فرق این دو، فرق مهارت دست نیست. آشپزهای زیادی هستند که از شفشان سریعتر و تمیزتر کار میکنند. فرق در این است که شف میتواند چیزی را که هنوز وجود ندارد طراحی کند، طوری که با هر آشپزی، در هر شیفتی، همان درآید و پول هم بدهد. این کتاب همین مهارت را قدمبهقدم یاد میدهد. این کتاب برای چه کسی است شف و سرآشپز: تا پیشنهاد غذای جدیدت را با عدد و مستندات جلوی مدیر بگذاری، نه فقط با «خوشمزه است». آشپزی که میخواهد شف شود: تا ببینی چه مهارتهایی تو را از اجراکننده به سازنده میرساند. نیما داینر | شف ۵

مقدمه مالک و مدیر: تا این کتاب را به آشپزت بدهی و غذاهایی بگیری که حسابشده و تکرارپذیرند. عالقهمند آشپزی حرفهای: تا ببینی یک غذای رستورانی واقعاً چطور به دنیا میآید. این کتاب کارگاه است، نه کالس کتاب پنجم این مجموعه«، منوی سودده»، منو را از نگاه صاحب رستوران مهندسی میکند. این کتاب همان کار را از داخل آشپزخانه انجام میدهد: از یک بشقاب. هر فصل با یک کارگاه تمام میشود که در آن یک قدم از غذای خودت را برمیداری. آخر کتاب یک «پروندهٔ غذا» دستت است: ایده، نسخههای آزمایش، کارت دستور پخت، قیمت تمامشده و برنامهٔ سرویس؛ همان چیزی که میتوانی مستقیم روی میز مدیر بگذاری. برای اینکه تنها نباشی، در کل کتاب یک «آشپزخانهٔ نمونه» همراهت است: رستورانی فرضی با شصت صندلی و منوی ایرانی امروزی که مدیرش یک پیشغذای پاییزی تازه خواسته. هر کاری که تو باید روی غذای خودت انجام بدهی، اول روی غذای این آشپزخانه انجام میدهیم. عددهایش فرضیاند، ولی منطقشان واقعی است. این کتاب را چطور بخوانی از همین حالا یک دفترچه یا پوشه کنار بگذار؛ اسمش را بگذار «پروندهٔ غذای من». فصلها را به ترتیب بخوان؛ هر کارگاه از نتیجهٔ کارگاه قبلی استفاده میکند. کادرهای «برای جایگاه تو» را برای نقش خودت بخوان: آشپز، شف یا مدیر. هر جا QRدیدی، فرم یا ابزار همان بخش در سایت است. الزم نیست دستی حساب کنی. نیما داینر | شف ۶

مقدمه چه چیزی در این کتاب نیست این کتاب مجموعهٔ دستور پخت نیست و نمیگوید چه غذایی بپزی؛ آن تصمیم توست. تکنیک پایهٔ آشپزی را هم درس نمیدهد. به جایش روش میدهد: روشی که با هر غذایی، در هر آشپزخانهای، کار میکند. نیما افشارنادری نیما داینر | شف ۷

فصل اول | ذهن سازنده فصل ۱ ذهن سازنده هر آشپزی که سالها پشت اجاق ایستاده، صدها غذا را از حفظ است. اما وقتی از او میخواهند غذایی بسازد که تا حالا وجود نداشته، بیشترشان یا چیزی را که جای دیگری خوردهاند تکرار میکنند، یا ادویهها را آنقدر عوض میکنند تا «یک چیزی» شود. این فصل نشان میدهد ساختن غذا چه مهارتی است و با چه زبانی فکر میکند. سه نوع کار در آشپزخانه در هر آشپزخانهای، هر روز سه نوع کار انجام میشود. اینها عنوان شغلی نیستند؛ یک نفر ممکن است هر سه را در یک روز انجام بدهد. . ۱اجرا. دستوری که هست را درست و سریع بپز. بیشتِر ساعتهای آشپزخانه صرف همین میشود و بدون آن هیچ رستورانی نمیچرخد. . ۲نگهداری. مراقب باش غذا همان بماند که بود: مواد تازه، پرس یکسان، طعم ثابت. این کار سرآشپز است، حتی اگر اسمش سرآشپز نباشد. . ۳ساختن. غذایی طراحی کن که هنوز وجود ندارد، طوری که بقیه بتوانند اجرایش کنند و نگهش دارند. این کار شف است. نکتهٔ مهم این است که «ساختن» یعنی طراحی برای دیگران. غذایی که فقط وقتی خودت میپزی خوب درمیآید، هنوز ساخته نشده؛ فقط پخته شده. نیما داینر | شف ۸

فصل اول | ذهن سازنده نمونهٔ واقعی: بریگاد اسکوفیه اوگوست اسکوفیه، آشپز فرانسوی، در دهههای پایانی قرن نوزدهم آشپزخانههای بزرگ هتلها را به شکلی سازمان داد که امروز «بریگاد» مینامیمش: هر ایستگاه یک مسئول دارد، سسها جدا، کبابها جدا، پیشغذاها جدا؛ و در رأس همه، شفی که منو و دستورها را طراحی میکند. او در سال ۱۹۰۳ دستورها و روشهایش را در کتاب «راهنمای آشپزی» منتشر کرد تا هر آشپزی بتواند همان را بپزد. درسی که برای ما دارد این نیست که هر آشپزخانهای باید بریگاد داشته باشد. درسش این است که از صد سال پیش، کار شف نوشتن غذا برای دیگران بوده، نه فقط پختنش. داستان بریگاد اسکوفیه و اینکه امروز در آشپزخانهٔ کوچک چه معنایی دارد https://nimania.net/reading/escoffier-brigade-lesson/ زبان طعم کسی که غذا میسازد، باید بتواند دربارهٔ طعم دقیق حرف بزند«. یک چیزی کم دارد» جملهای است که هیچ آشپزی را جلو نمیبرد«. ترشی کم دارد و چربیاش دهان را سنگین کرده» جملهای است که میشود رویش کار کرد. زبان پایه پنج طعم دارد و دو حس کنارشان: شوری: بقیهٔ طعمها را بیدار میکند. نمک کم، غذا را «بیروح» میکند، نه فقط بینمک. ترشی: غذا را سبک و روشن میکند و چربی را میُبرد. آبغوره، لیموعمانی، سماق، رب انار و ماست، ابزارهای ترشی آشپزخانهٔ ایرانیاند. شیرینی: تندی و ترشی را نرم میکند. پیاز داغ خوب، هویج و خرما هم شیرینی میآورند، نه فقط شکر. تلخی: کم ولی مهم؛ عمق میدهد. پوست سوختهٔ بادمجان روی ذغال، قهوه و گردوی تازه. نیما داینر | شف ۹
این فقط پنج صفحه از کتاب بود.
ادامهٔ کتاب در دو نسخهٔ چاپی و الکترونیکی عرضه میشود. قیمت و اطلاعات سفارش در صفحه کتاب مشخص است.
مشاهده قیمت و سفارش ←