چرا این دو با هم؟

در بیشتر رستوران‌ها مواد و نیرو بزرگ‌ترین بخش هزینه‌اند و برخلاف اجاره، هر هفته با تصمیم مدیر بالا و پایین می‌روند. صرفه‌جویی در یکی گاهی دیگری را بالا می‌برد؛ مثلاً خرید مواد آماده فودکاست را بالا و دستمزد آماده‌سازی را پایین می‌آورد. پرایم کاست اثر خالص این تصمیم‌ها را نشان می‌دهد.

هزینهٔ نیرو یعنی همه‌اش

دستمزد و اضافه‌کار، سهم بیمهٔ کارفرما، پاداش، غذای کارکنان و مزایا. اگر مالک خودش در آشپزخانه یا پشت صندوق کار می‌کند، بهتر است برای کارش حقوقی منظور شود؛ وگرنه پرایم کاست کمتر از واقع دیده می‌شود.

مثال فرضی

فروش ماه یک میلیارد تومان است. بهای مواد و نوشیدنی مصرف‌شده ۳۲۰ میلیون و کل هزینهٔ نیرو ۲۸۰ میلیون تومان. پرایم کاست ۶۰۰ میلیون تومان، یعنی ۶۰ درصد فروش است.

چه عددی معمول است؟

در منابع بین‌المللی معمولاً گفته می‌شود پرایم کاست بهتر است از حدود ۶۰ تا ۶۵ درصد فروش بالاتر نرود. این قاعدهٔ سرانگشتی است، نه معیار رسمی بازار ایران. اجاره، انرژی و هزینه‌های دیگر باید از باقی‌ماندهٔ فروش پرداخت شوند.

اشتباه‌های رایج

  • فقط حقوق پایه را حساب کردن و بیمه و اضافه‌کار را جا انداختن.
  • ماهی یک بار نگاه کردن؛ پرایم کاست را بهتر است هفتگی دید تا هنوز فرصت اصلاح باشد.
  • کم‌کردن نیرو در ساعت شلوغ برای پایین آوردن عدد؛ کیفیت خدمت که افت کند، فروش هم پایین می‌آید.