ماجرا: یک عصر بدون فروش برای بازآموزی
در ۲۶ فوریهٔ ۲۰۰۸ استارباکس نزدیک به ۷۱۰۰ شعبهٔ تحت مدیریت خودش در آمریکا را از ساعت ۵:۳۰ عصر برای حدود سه ساعت و نیم تعطیل کرد. آن روز حدود ۱۳۵ هزار باریستا بهجای پذیرش سفارش، بر مبانی تهیهٔ اسپرسو و استاندارد تجربهٔ مشتری تمرین کردند. این تصمیم مربوط به شعب تحت مدیریت شرکت بود و همهٔ شعب دارای مجوز را شامل نمیشد.
هوارد شولتز در روایت خود از آن روز میگوید که هدف، بازگرداندن توجه به کیفیت محصول بود. تعطیلکردن فروشگاه برای آموزش هزینهٔ فرصت واقعی داشت؛ حتی برخی رقبا همان عصر پیشنهاد تبلیغاتی دادند. بااینحال شرکت موضوع را برای هویت برند مهمتر دانست.
چرا کیفیتِ ثابت از یک سرویس عالی مهمتر است؟
برای مشتری، یک تجربهٔ عالی کافی نیست اگر دیدار بعدی کاملاً متفاوت باشد. در کافه و رستوران، فاصلهٔ میان آموزش اولیه و اجرای روزمره بهتدریج زیاد میشود: شیفتها روش خودشان را میسازند، کارکنان تازه میانبرهای قدیمی را یاد میگیرند و کارت رسپی کنار میرود.
این ماجرا ثابت نمیکند هر رستورانی باید تعطیل شود. پیام مدیریتی آن این است که آموزش دورهای را مثل موجودیگیری یا سرویس تجهیزات، جزئی از برنامهٔ عملیات بدانیم.
نسخه اجرایی برای رستوران کوچک
برای هر ایستگاه یک استاندارد قابلاندازهگیری بنویسید: وزن، دما، زمان آمادهسازی، نحوهٔ سرو و تصویر محصول. پیش از شیفت پنج تا ده دقیقه دربارهٔ یک خطای تکراری یا آیتم پرفروش تمرین کنید؛ ماهی یک بار هم یک اجرای واقعی را با نسخهٔ استاندارد مقایسه کنید.
اگر کیفیت افت کرد، بهجای متهمکردن یک نفر، بپرسید آیا روش، تجهیزات و آموزش در تمام شیفتها یکسان بوده است. تعداد سفارشهای برگشتی، اختلاف وزن سرو و مدت آموزش نیروی تازه، شاخصهایی هستند که میتوان آنها را ثبت کرد.
پرسش کاربردی
آیا آموزش حتماً به تعطیلی نیاز دارد؟ خیر؛ برای بیشتر کسبوکارهای کوچک تقسیم تمرین به ساعتهای کمفروش و پیش از شیفت عملیتر است. آیا بازآموزی فقط برای تازهکارهاست؟ خیر؛ بسیاری از خطاها وقتی رخ میدهد که افراد باتجربه روش شخصی خود را جای استاندارد مینشانند.
چیزی برای اضافه کردن داری؟
تجربه، پرسش یا نکتهای برای اصلاح این نوشته داری؟ برایمان بفرست تا در بازبینیهای بعدی دقیقتر بنویسیم.