
قاعده
مشتری منو را برای انتخاب غذا باز میکند، نه قیمت. هر چیزی که چشمش را اول به عدد ببرد، انتخاب را به سمت ارزانترین میکشد. دو راه رایج برای این اشتباه وجود دارد و هر دو را شب ۲۶ آبان ۱۴۰۵، در منوهای کاغذی دو رستوران همسایه در مرکز خرید گاندی دیدم.
اشتباه اول: خطچین
در منوی لوکال برگر، بین اسم هر غذا و قیمتش خطچین کشیده شده است: «هاوایی ........ ۹۹۰». خطچین یک ستون قیمت نامرئی میسازد و چشم را از اسم مستقیم به عدد میبرد. منو عملاً به فهرست قیمت تبدیل میشود.
اشتباه دوم: ستون قیمت جدا
در منوی ایدن، قیمتها در ستونی جدا، دور از اسم و توضیح، زیر هم چیده شدهاند. خطچین ندارد، ولی نتیجه همان است: مشتری میتواند ستون را از بالا به پایین بخواند و ارزانترین آیتم را پیدا کند، پیش از آنکه توضیحی خوانده باشد.
نسخهٔ اصلاحشده
قیمت را بیاورید آخرِ توضیح هر آیتم، با همان اندازه و رنگ متن، بدون خط راهنما و بدون «تومان». مثلاً بهجای «لوکال برگر ........ ۹۴۵»: «لوکال برگر ـ ۱۶۰ گرم گوشت گوساله، سس مخصوص لوکال، پیاز کاراملی، پنیر گودا ۹۴۵». حالا مشتری اول برگر را میخواند و بعد، تقریباً بیآنکه بخواهد، به عدد میرسد.
در منوی بنفشی قیمت هر آیتم کنار اسم آمده است، بیخطچین و درون بلوک همان آیتم؛ به این قاعده نزدیکتر است، هرچند قیمتها هنوز در یک راستا قرار گرفتهاند.
دو اشتباه کوچکتر در همین منوها
قیمتهای هماندازه. سه هاتداگ لوکال همه ۶۷۰ و سه برگر ایدن همه ۹۰۰ هزار توماناند. قیمت یکسان یعنی هیچ آیتمی برجسته نمیشود و رستوران راهی برای هدایت فروش به سمت آیتم پرسودتر ندارد.
فاصلهٔ کم. هشت برگر گوشت لوکال بین ۸۹۹ تا ۹۹۰ هزار توماناند. وقتی فاصلهها اینقدر کم باشد، قیمت دیگر ابزار نیست. قیمت را از هزینهٔ واقعی هر آیتم بسازید، نه از قیمت همسایهاش در منو.
ابزار ماتریس منو و چکلیست طراحی برای منوی خودتان: nimania.net/b۵/۷.
عکسهای همراه نوشته

تو از این رستوران چه خاطرهای داری؟
طعم غذا، رفتار کارکنان یا حتی یک جزئیات کوچک که در خاطرت مانده؛ تجربهات کمک میکند این نقد کاملتر شود.