سال ۱۹۴۸؛ تصمیمی دربارهٔ تعداد آیتمها
برادران مکدونالد در سال ۱۹۴۸ برای بازطراحی عملیات، رستوران خود را حدود سه ماه تعطیل کردند. پس از بازگشایی، منو به ۹ قلم کاهش یافت و سیستم سلفسرویس Speedee جای الگوی قدیمی رانندگی و تحویل توسط کارکنان را گرفت. همبرگر ۱۵ سنتی به یکی از محصولات اصلی تبدیل شد.
نکتهای که اغلب در بازگویی این ماجرا گم میشود این است که سیبزمینی سرخشده از سال ۱۹۴۹ جای چیپس را گرفت. بنابراین نباید منوی نهایی دهههای بعد مکدونالد را همان منوی ۱۹۴۸ تصور کرد.
منوی طولانی چه هزینهای پنهان میکند؟
هر آیتم تازه معمولاً مواد، آموزش، زمان آمادهسازی یا فضای نگهداری جدید میخواهد. بعضی آیتمها در فروش کم هستند ولی مادهٔ اولیه اختصاصی دارند؛ در این حالت احتمال فساد و خواب سرمایه بالاتر میرود. البته منوی کوتاه همیشه بهتر نیست: اگر بدون تحلیل نیاز مشتری کوتاه شود، میتواند فروش و رضایت را کاهش دهد.
معیار حذف نباید سلیقهٔ آشپز یا صرفاً محبوبیت یک غذا باشد؛ فروش، سود مشارکتی، ضایعات و زمان سرو را کنار هم ببینید.
چطور منوی خودتان را کوتاه کنید؟
از صندوق فروش تعداد سفارش سه ماه گذشته را برای هر آیتم استخراج کنید. هزینهٔ مواد اولیهٔ همان آیتم را بهروز کنید و مبلغ فروش منهای هزینههای متغیر مستقیم را بسنجید. آیتمهای کمفروش و کمسود، بهخصوص با مواد اختصاصی، برای آزمایش حذف یا اصلاح نامزد میشوند.
پیش از حذف قطعی، نظر مشتریان همیشگی را بررسی کنید. سپس مدت آمادهسازی، موجودی مانده و ضایعات را در چهار هفتهٔ پس از تغییر با دورهٔ قبل بسنجید. اگر سرعت بهتر شد ولی مشتری اصلی را از دست دادید، تصمیم نیازمند بازنگری است.
درس قابل اجرا
مکدونالد به ما نمیگوید همهٔ رستورانها باید ۹ آیتم داشته باشند. میگوید تعداد آیتمها باید با ظرفیت آشپزخانه، مدل سرویس و تقاضای واقعی هماهنگ باشد. منوی خوب محصولِ محاسبه است، نه مسابقهٔ تنوع.
چیزی برای اضافه کردن داری؟
تجربه، پرسش یا نکتهای برای اصلاح این نوشته داری؟ برایمان بفرست تا در بازبینیهای بعدی دقیقتر بنویسیم.